… urtetan izan zaitudala upeltegian, bare-bare.
ta orain dezun heldutasunak ezinbestean nauela erakartzen.
zure kristalezko begiradak kitzikatzen nauela
eta zure ezpain gorriek goxatzen.
zure zaporeak adikzio bortitza daragidala
eta nekez ipintzen diedala kontrolik ardo eta larroxen gauei.
pixkanaka dastatu gura zaitudala,
baina zure xarma azkar ari zaidala igotzen.
ta gauez soilik idatziko nuke…
… ez zaidala axola zurekin banago mozkortzen.

Nik ere dut gustoko erreserbako ardoa!
Zurea irakurriz, Konstatinos Kavafisen hauek gogoratu zaizkit:
“La habitación pobre y vulgar,
escondida en los altos de la taberna equívoca.
Desde la ventana la calleja,
estrecha y sucia. Y las voces abajo
de unos cuantos obreros
distrayendo su tiempo con las cartas.
Y allí, sobre aquel lecho ordinario y humilde,
el cuerpo tuve del amor, los labios
voluptuosos de la embriaguez, purpúreos
de tal embriaguez que cuando ahora,
después de tantos años, esto escribo
en mi casa vacía me embriago de nuevo.”
José Angel Valenteren bertsioan